skip to content

Laatste nieuws

Tips voor de eerste weken
(19-04-2010)... lees meer >
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Balice de la cour des perdrix
(24-05-2010)... lees meer >
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Interview met Joep Rooijakkers
(19-02-2010)... lees meer >
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Interview met Freddy Celen
(26-08-2009)... lees meer >
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Voorjaarswedstrijden NCEF
(27-04-2010)... lees meer >
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Actueel

 


Balice de la cour des perdrix

geplaatst op: 24.05.2010
Actueel >> Nieuws

Door : Anita Oomens

 
Juni 2008 schreven we voor het laatst over Balice, net 2 haalde ze een B-certificaat bij hondenschool Rinus Biemans. Hoe zou ze het doen op de KNJV proeven. Spannend!
 
De eerste wedstrijd in Drunen bij Partout bleek over water te moeilijk voor haar en ook bij apport uit diep water (E) weigerde Balice.
Het werd trainen, trainen en nog eens trainen.
 
Haaften op 16 augustus 2008. Het water daar is moeilijk, maar we hadden er zoveel aan gedaan en warempel, ze ging daar over en hoe… ik werd er emotioneel van. Ze kreeg een 9 wat was ik trots op haar. Voor markeren en vooruitsturen echter onvoldoende dus weer met niets naar huis. Ik werd er onzeker van.
 
Meteen na Haaften werd ze loops, zou het daar dan aan gelegen hebben?
In september naar Vugt en gestrand bij de dierenarts, toch nog loops vond ie terwijl we al drie weken verder waren. Seizoen voorbij en niets gehaald. Ik ben zo teleurgesteld dat ik toch nog ergens inschrijven.  
 
Er was nog plaats is in Enschede op 20 september. Een laatste kans….. en jawel hoor, op deze dag haalt Balice bij alle proeven een voldoende. Balice haalt haar eerste officiële B-diploma. We zijn erg blij, alle trainingsarbeid is niet voor niets geweest. En ze is nog jong 2 jaar en 4 maanden. Dit biedt perspectief voor de toekomst.
 
In november pikken we de training weer op bij hondenschool Rinus Biemans. Balice vraagt om een consequente aanpak, ze is druk, onstuimig en heeft veel passie. Ondanks dat het nogal wat van mij vraagt, vind ik het erg fijn trainen met Balice. Gewoon omdat ze alles voor me wil doen. Ze kijkt me ook echt aan van "zeg het maar, ik ga!"
Ben ik gekleed voor wedstrijd of training dan is ze niet meer te houden en eet zelfs niet meer.
 
Ze is wel gegroeid, stabieler geworden. Ze kent alle opdrachten en voert die ook goed uit maar soms is het gewoon een ongehoorzaam dier.
Eind juni sluit Balice het seizoen af met een B-certificaat op de clubwedstrijd. Vol goede moed bereid ik me voor op de wedstrijden.
Tilburg,1 augustus. Balice haalt alle C-proeven maar over water gaat het mis, gaat wel over maar komt leeg terug. Jammer zeg, ze markeert met een 9 en we sluiten af met verloren zoeken..
 
Ik zet mijn hond in en ze vertrekt als een speer. De keurmeester vraagt mij uit het zicht te gaan staan. En dan gebeurt het ergste wat je mee kan maken……
Ze komt nooit meer terug! De keurmeeser vraagt mij te fluiten, geen reactie. Ze zegt: “hij lijkt van de aardbodem verdwenen”. Het dringt niet tot me door en denk steeds dat ze zo wel komt.
Maar ze komt niet…. ze blijft weg. Inmiddels heb ik gehoord dat de tijd verstreken is en dat ik maar moet gaan zoeken. De hond die na Balice wordt ingezet, lijkt dezelfde weg te gaan maar wordt gelukkig meteen terug gefloten. Er is waarschijnlijk toch iets geweest, een spoor?
Mijn man en ik gaan zoeken, roepen en fluiten en alles zonder resultaat.
 
Na enige tijd besluit ik te blijven waar ze is vertrokken. Op een bankje stuur ik sms-jes naar de kinderen, naar Ad&Carry (fokker); Balice is dan een half uur weg en de eerste vragen of ze al terug is krijg ik toegestuurd. Het duurt te lang en zoonlief breekt een winkelmiddag af en komt met zijn vriendin naar Tilburg.
Uren later nog niets en Carry organiseert de meldingen aan politie, dierenopvang tilburg en Amivedi.
Om 17.00 zit ik nog steeds bij het bankje. De organisatie adviseert me te gaan want ze verwachtten de hond daar niet terug na zoveel uren.We pakken onze spullen en gaan verder zoeken. We kammen met best veel mensen en auto's het gebied uit zonder resultaat.
De hele avond blijven we in de omgeving,posten langs de Bredase weg en klampen iedereen aan. Van wandelaars in het bos horen we dat ze rond 17.45 uur is gesignaleerd bij het bankje. Ik heb spijt dat ik daar weg ben gegaan. Want alle “hondenmensen”zeggen altijd dat de hond daar terug komt.
Later op de avond zien ook andere mensen Balice lopen, ze proberen haar te volgen, maar ze is alles en iedereen te snel af. Robin (mijn zoon) ziet haar heel in de verte en fluit en roept, maar zonder te kijken loopt ze Vrienden die zelf een Ep. Fr. hadden een visite bij ons gepland maar ze kwamen helpen zoeken. Het is 21.00 uur.
Een fietser aan de bredase weg vertelt me Balice te hebben zien oversteken en aan de overkant het bos in zien trekken. Tot we niets meer zien zoeken we nu aan beide kanten van de drukke verkeersweg. Mensen leven mee en er is veel contact.
We leggen een deken en een shirt van mij en brokken weg waar we Balice zijn kwijtgeraakt.
Dit zelfde toen we ook aan de overkant van de weg. Het is donker nu, we gaan naar huis met zijn allen, met een C-diploma in mijn hand maar zonder hond. Er komen tranen….. Thuis praten we na, wat er gebeurd kan zijn,we weten het niet.
Om 1.00 uur gaan we naar bed, slapen lukt nauwelijks. Zelf moet ik werken op zondag dus Josef en Robin vertrekken om kwart over 4 om bij het eerste licht weer in het bos in Tilburg te zijn. Balice zou toch eens daar zijn en ons zoeken..we moesten er voor haar zijn.
De spullen die we hebben achtergelaten zijn onaangeroerd. Het regent een beetje. Ad en Carry hebben vannacht met de bus nog gezocht maar zonder resultaat.
In de loop van de ochtend komen ze terug met prachtige flyers om uit te delen en op te hangen. Wandelaars en bezoekers van het bos melden zich spontaan om te zoeken. Ook de organisatie van de proef en de keurmeester houdt contact met ons. We kunnen die steun wel gebruiken.
Ik ben klaar om 15.00 uur. Zo lang ik niet gebeld wordt is ze nog niet gevonden en kan ze dus ook nog leven, zo spreek ik mezelf moed in. Met koffie en broodjes rijd ik weer richting Tilburg. Ik neem Senne, de moeder van Balice mee. Misschien laat ze zich dan wel zien. Inmiddels zijn we met velen aan het zoeken, in het bos langs de Bredase weg maar we gaan ook de wijk de Blaak en de Reeshof in. We hangen flyers op plaatsen waar veel mensen komen, we roepen steeds Balice maar alles zonder resultaat.
Om 19.30 uur besluiten we dat we alles wat we konden doen gedaan hebben. We gaan naar huis en wachten af totdat mensen bellen.
Het is inmiddels maandag, Jozef en ik werken. Ad en Carry hebben vakantie maar besluiten door te zoeken om direct te kunnen reageren als er een melding komt. In het bos is het nu stil…..
Om 13.30 uur komen de eerste tips. Balice is gezien maar ze laat zich niet pakken. Een keurmeester rijdt voorbij en neemt nauwkeurig waar dat het zeker Balice is en waar ze loopt. We organiseren met die informatie de zoektocht. We komen met meerdere mensen snel naar Tilburg nu en de groep groeit gestaag. Zo onderbreken Ad en Reesie Voesenek (hondenmensen) hun fietstocht om de hele dag bij ons te blijven. Bewoners van het nabijgelegen Amarant zoeken ook ijverig mee. De hond is wel een kilometer opgeschoven en houdt zich nu op aan de Oude Rielse weg bij Amarant.
Eén jonge bewoner van het verzorgingshuis neemt zijn taak als brandwacht wel erg serieus. Steeds als ik mijn auto parkeer zet hij er driftig pionnen omheen en hij voert in zijn karretje water en verband mee voor als hij Balice mocht vinden. Ook handschoenen toont hij trots. Op enig moment komt hij ook aangelopen met de hond van Ad in zijn armen, ik heb hem gevonden…aandoenlijk en eigenlijk een verhaal in een ander verhaal.
 
Ad maakt een plan van aanpak. Balice laat zich ondanks dat ze af en toe in de verte wordt gezien niet benaderen. Het moet anders want nu we met zoveel mensen zijn maken we ze eerder schuw. Er moet ook meer organisatie komen om de veiligheid van ieder te waarborgen. De Bredase weg wordt druk bereden en in het bos zijn veel mensen. Ad regelt vaste posten en we rijden grotere cirkels om mensen aan te spreken en pamfletten uit te delen.
Dat laatste heeft succes want een vlinderzoeker komt ineens op de fiets terug rijden om een melding te doen. We weten nu in ieder geval dat Balice leeft en tussen welke plekken ze beweegt. Steeds als we echter zo'n melding natrekken zien we ze niet.
We zoeken met Cesar en soms met Senne en die worden dan weer gezien door mensen die dat spoorslags melden. Iedere keer weer die teleurstelling dat ze het niet is.
Onze vrienden en familie werken fantastisch mee en voeren hun opdracht heel goed uit. Sommigen staan al uren op een plekje in het bos alleen met een mobiele telefoon. Echt geweldig.
Ad en Josef werken met de honden van ad een groot veld af dat aan de achterzijde aan het bos grenst. Daar zou Balice het laatst gezien zijn. Ze vinden niets terwijl de honden toch ver en nadrukkelijk te zien zijn. Cesar werkt zelfs een haas uit zijn leger en brengt deze naar een groot blok maïs aan de Bredase weg. Ze spreken af dat Josef door die maïs gaat en de weg gaat afzetten met een stel mensen. Jan en Marian Markusse (Ep.Fr. mensen) houden de wacht in het bos. Zij zijn de eerste die bellen. Jan heeft Balice uit de maïs zien komen waar Cesar de haas wegbracht en ze heeft daar ook gezocht en rondjes gelopen. De afspraak was dat niemand Balice zou benaderen maar dat Ad dat met zijn hond eerst zou proberen.
Deze waarneming was serieus...ze zat in dat blok maïs, de weg was afgezet en een grote veilige vlakte was het werkterrein.
Toen Ad op het veld aankwam was daar ook Anouk, een amazone die te paard meezocht. Het paard zou van de ene kant de maïs langslopen en Ad met Cesar vanaf de andere kant naderen.
Dat gebeurde en de spanning nam snel toe. Het was er nu heel stil en de zoekers waren ver weg, in angstige spanning.
En dan gebeurt er eigenlijk iets heel moois. Cesar, de jonge Epagneul Français, voelde als het ware het belang van zijn opdracht want hij sloop met Ad mee langs de maïs. Normaal is hij zo onstuimig...ineens verstrakt ie en staat voor, wijst over de vliet die tussen gras en maïs loopt en blijft stokstijf staan, de staart in beweging, kwispelt. Geen wild dus want dan is ook de staart gefixeerd. Ad kijkt en ziet in de derde rij maïs Balice op de grond liggen. Hij roept haar zacht en ze neemt onmiddellijk een vluchtende houding aan. Hij roept nog eens met een andere stem en dan breken de ogen van Balice van angst naar vertrouwen, ze rent naar de vliet, zwemt naar de overkant en springt in Ad's armen. Cesar besluit haar meteen te bespringen, zal wel van blijdschap zijn....
 
Jan en Marianne en Anouk met paard zijn er nu ook. Alle brokken uit de zak want Balice heeft honger, ze verslindt de brokken, plast uitvoerig en laat zich weer helemaal thuis, meenemen.
Ik hoef u niet te beschrijven wat we voelden toen Ad's kreet door de telefoon klonk "Ik heb ze". Het was een compleet feest daar in het bos.
 
Twee weken later haalde Balice weer 'gewoon' haar B-diploma in Zuid Beijerland. Alsof er niets gebeurd was. Ik heb toch even twee keer gekeken hoor toen ze bij verloren zoeken met eend uit die dekking kwam. Balice heeft er niets aan over gehouden en heeft ons naar alle waarschijnlijkheid al die tijd gezocht en gewacht tot we haar kwamen halen. Wat een verhaal!
 
(Jammer dat Anouk bij het wegrijden van de feestende groep met paard en al van de weg gleed en behoorlijk ten val kwam. Met ambulance afgevoerd en veel bloemen en berichtjes later bleek er niets ernstigs te zijn met haar en het paard. Nu is zelfs alles is weer helemaal ok)
 
Anita Oomens
 

Laatst vernieuwd: 04.06.2010

Terug